Nieuws

"De dubbele moraal van de ACM"

15.07.2016

Auteur: Jetse Sprey
Bron: vwsadvocaten.nl

Volgens de ACM moet een opt-in (= toestemming) bij email aan zware eisen voldoen. Het geven van toestemming voor cookies is daarbij vergeleken een wonder van gemak en lichtheid. Terwijl het in beide gevallen wettelijk om dezelfde toestemming moet gaan. De ACM zou daarom de eisen aan emailtoestemming gelijk moeten trekken aan de eisen aan de cookietoestemming.

De eisen aan opt-in bij email houden onder meer in dat er volgens de ACM alleen een opt-in/toestemming kan worden gegeven voor emails met reclame van concrete adverteerders of met reclame van concrete categorieën van adverteerders. Dat mogen ook weer niet te veel adverteerders of categorieën in een keer zijn omdat anders de toestemming te ongericht zou zijn. Verder stelt de ACM als eis dat de adverteerders waarvoor toestemming wordt gegeven, ook “in beeld staan” als de consument de opt-in geeft. Een hyperlink naar de lijst waarin die adverteerders worden benoemd, is niet toegestaan.

Waar komen die strenge eisen nu vandaan? Het gaat om de “toestemming”. Het begrip “toestemming” komt uit de Wet Bescherming Persoonsgegevens en wordt daarin gedefinieerd. Die wet beschermt de privacy: het gaat erom dat toestemming betrekking heeft op een bepaald gebruik van de gegevens. Dat gebruik is in het geval van een gemiddelde lijsteigenaar in ieder geval het gebruik voor het versturen van reclame aan degene van wie het emailadres is. Welke adverteerder in die reclamemail staat is vanuit privacyperspectief niet zo relevant: het gebruik verandert daar namelijk niet door. (Dat zou natuurlijk anders zijn als het emailadres aan de adverteerders zou worden verstrekt maar dat gebeurt niet. De lijsteigenaar houdt de emailadressen zelf.) ACM hanteert dus, in mijn visie, al veel te lang een te strenge visie op het begrip toestemming.

Lees verder op vwsadvocaten.nl 

Meer nieuws